110

ไดอารี่ที่รัก...

ปีนี้อายุครบ 22 ปีแล้ว

ถ้าจะตายในวันพรุ่งนี้
จะว่าคุ้มก็คุ้ม
ว่าไม่คุ้มก็ไม่คุ้ม
ฉะนั้นไม่มีอะไรต้องคิดมาก
เดินหน้าทำสิ่งที่ฝันต่อไปดีกว่า

ปีนี้คงถือเป็นจุดเปลี่ยนชีวิตที่สำคัญ
กับการตามหาจุดหมายชีวิตที่แท้จริง

การอยู่อย่างสุขสบาย
มีการงานที่ดี
มีตำแหน่งและฐานะ
อาจเป็นสิ่งที่ใครหลายคนต้องการ
บางคนยึดถือเป็นความฝัน
นั่นก็ไม่ผิด
แม้แต่ความฝันนั้นเกิดขึ้นเพียงเพราะความกลัว
กลัวที่จะไม่อยู่อย่างสบาย
กลัวที่จะไม่มีฐานะที่ดี
กลัวที่จะไม่มีเงินใช้เพื่อเสพความสุข

แต่จงอย่าเอาความคิดเหล่านี้
มายัดเยียดให้กับอีกหลายคนที่ไม่ได้คิดเช่นเดียวกัน
ผมอาจจะกลัวไม่มีเงินใช้และกลัวที่จะไม่รู้ว่ามื้อต่อไปจะมีกินหรือเปล่า?
แต่สิ่งเหล่านั้นกลับเทียบไม่ได้เลย
กับความกลัวที่ไม่ได้ทำตามสิ่งที่ฝันไว้

ผมทนอยู่ในที่แคบๆได้
ทนใช้ของถูกๆได้
ทนมีชีวิตแบบติดตินได้
แต่ทนไม่ได้
ที่จะไม่ได้ทำในสิ่งที่ตั้งใจไว้

"อย่าหยุดและจงกัดไม่ปล่อย"

...

ขอบคุณสำหรับทุกคำอวยพร
และเช่นเคย
ขอให้ทุกคนได้รับสิ่งนั้นกลับคืนยิ่งกว่าที่ได้ให้กับผมไว้

ด้วยจิตคารวะ.

109

ไดอารี่ที่รัก...

เมื่อวานนี้แปลกๆ

เล่น flag football กับเพื่อน

เพื่อนดึง flag หลุด แล้วคลิปหัก

flag belt เจ๊ง

...

นั่งคุยกับเพื่อนอยู่ดีๆ

เข็มขัดสถาบันหัก

ต้องเปลี่ยนใหม่ทั้งเส้น

...

เอวมันดื้อนะเนี่ย.

[OTH002] นมแพง...

วันนี้ขอเข้ามาบ่นหน่อยครับ
ทุกท่านคงทราบดีกับสภาพเศรษฐกิจในทุกวันนี้
ข้าวของก็ขึ้นราคากันเป็นเรื่องธรรมดา
ตอนนี้ถ้าสังเกตดูง่ายๆ
หากเดินเข้าร้าน "ช้าง 7 ตัว" ก็คงยากที่จะพบสินค้าที่มีราคาเดิมที่คุ้นเคย

ตอนปี 2 ผมจะชอบซื้อนมพร่องมันเนยขวด 450ml.
ยี่ห้อที่ชื่อคล้ายๆ "นักร้องสาวดูโอ"
มากินที่ห้องเป็นประจำ
ตอนนั้นราคา 19.50 เอาง่ายๆว่าถือแบงค์ 20 ไปก็พอ

จนช่วงปี 3 ไม่ได้อยู่หอ เลยกินนมกล่องจากที่บ้านแทน
ก็เลยห่างหายกับนมขวดยี่ห้อนั้นไป

ตอนนี้อยู่ปี 4 กลับมาอยู่หอ
ก็ได้โอกาสกลับมาอุดหนุนอย่างเคย
เวลาผ่านไปก็เกือบๆ 2 ปีเห็นจะได้
ก็พบว่าราคามันเป็น 24.50 ไปเสียแล้ว

โอ้...ขึ้น 5 บาท !?!

5 บาทเลยนะเฟ้ย!

สมัยประถมมี 5 บาทนี่มันก็ซื้อขนมอะไรก็ได้ 1 อย่างแล้วมิใช่รึ !?!

...

ผมเห็นแล้วเกิดความสะเทือนใจอย่างรุนแรง
จึงจำเป็นต้องหลีกหนีมาอุดหนุนยี่ห้อ "วัวแดง" แทน
ทั้งที่ไม่ใช่แบบพร่องมันเนย และปริมาตรน้อยกว่า (400 ml.)

ส่วนโยเกิร์ตยี่ห้อ "พฤษภาจิ" รสสตรอเบอร์รีที่ผมชอบกินเป็นประจำตอนสมัย ม.6
ก็ขึ้นราคาจนไปเทียบเท่ากับยี่ห้อ "ชาวฮอลแลนด์ชี่" ไปแล้ว

นอกจากนี้แล้วค่ารถเมล์ที่นั่งไป-กลับมหาลัยในทุกวันนี้
ยื่นเหรียญสิบไปก็ได้คืนมาแค่ตั๋วใบเล็กๆ

แต่ก็ยังนับว่าโชคดี ที่ในคณะยังมีข้าวจานละ 20 ให้กินได้
ในสภาพที่ถือว่าไม่เลวร้ายอะไร

...

นี่ถ้าจะเป็นนักดนตรีจริงๆจะลำบากกว่านี้มั้ยหนอ ???