126
ไดอารีที่รัก หลังจากลังเลมาได้วันสองวัน ในที่สุดผมก็ตัดสินใจเขียนถึงเรื่องการเมืองในมุมมองของผมบ้าง จะเขียนเมื่อวานหรือวันนี้ก็คงไม่ต่างกัน ที่ต่างกันคือ...วันนี้ " เสียงปืนดังขึ้นแล้ว " ... "โอ้ย! ทำไมการเมืองยุคหลัง 2549 มันจำยากจังวะ?!? อ่านเท่าไหร่ก็ไม่เข้าหัว" ...เสียงโอดครวญจากเด็กนักเรียนที่ดังขึ้น ในอีก 50 ปีข้างหน้า ผมสงสารเด็กรุ่นลูกรุ่นหลานเราเวลาเรียนวิชาสังคมเหลือเกิน เหตุการณ์วันนี้ที่เรากำลังเผชิญ ต่างทยอยเดินเข้าคิวที่จะถูกบรรจุในตำราเรียน ความเสียหาย ปลอกกระสุน เลือด เสียงผู้คนโห่ร้อง คนบาดเจ็บ คนตาย ถูกผสมเข้ากับความจริงเคล้าความรู้สึก บรรจุภัณฑ์ด้วยวาทะและสำนวน สุดท้ายถูกแปรสภาพเป็นน้ำหมึก ผู้อาศัยบนกระดาษสีน้ำตาล เครื่องหมายกากบาทยังคงทำหน้าที่ของมันเช่นเคย ฉันเคยอ่านเจอมาว่ามันเป็นแบบนี้ ฉันจึงกาข้อนี้ ปล่อยให้ความจริงอีกหลายข้อนั้น นอนรอผู้ที่จะเลือกมัน มันคงได้แต่นอนรออยู่เช่นนั้น แต่ผมพนันได้ว่า...มันไม่ตาย! ... การเมืองวันนี้คือสิ่งที่ทดสอบความสามารถในการเสพสื่อของแต่ละคนได้อย่างดี มันมีความท้าทายอยู่เสมอ เพราะว่าคุณพร้อมจะถูกชักจูงโดยฝ่ายใด...