AMPMIE Blog - แอมมี่, ampmie152

สวัสดีปีใหม่ 2019 นะครับ นี่คือบทแรกของปีนี้ สิ่งที่ผมเห็นความแตกต่างจากหลายๆปีใหม่ที่ผ่านมา ผมรู้สึกว่าผู้คนมักจะตื่นตัวเรื่อง New Year’s Resolution มากกว่าปีก่อนๆอย่างเห็นได้ชัด ส่วนหนึ่งอาจจะเพราะว่าทุกวันนี้เราใช้ social media กันอย่างแพร่หลาย การสร้าง list หรือ post ที่แชร์ให้คนอื่นได้อ่านความตั้งใจของเรานั้นทำได้ง่ายมากขึ้น ส่วนตัวผมเองก็ยังคงหาโอกาสกลับมาเขียนเรื่องราวของตัวเองใน blog นี้เช่นเคย แม้ช่วงหลังนี้จะยุ่งมากจนแทบไม่ได้มาอัพเดทเสียเท่าไหร่ แต่ก็รู้สึกอบอุ่นใจทุกครั้งที่ได้กลับมาเขียนนะครับ (ใครทันสมัยผมเขียนไดอารีใน storythai บ้างหนอ? ยกมือให้ดูหน่อยสิ) ... ปกติแล้วผมจะไม่ค่อยแชร์เรื่องการตั้งเป้าหมายในแต่ละปีให้กับใครๆ หากใครอยากรู้อยากคุยเรื่องนี้ด้วย มักจะอยู่แค่ในวงเหล้ากับเพื่อนๆเท่านั้นครับ และเมื่อ 2-3 ปีที่ผ่านมานี้ ผมก็ได้ค้นพบวิธีที่จะติดตาม progress ของการทำตามเป้าหมายที่ดีที่สุดสำหรับตัวเอง นั่นคือการเขียนใส่ post-it แล้วแปะมันไว้ที่ผนังของห้องนอนนั่นเองครับ มันจะหลอกหลอนเราอยู่ทุกวัน และทุกครั้งที่เรามาอัพเดทความคืบหน้า เราก็จะไ...

ไดอารีที่รัก... อีก 2-3 เดือนข้างหน้า ผมคงจะไปทำงานอะไรสักอย่างหนึ่ง ที่ตอนนี้ผมก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร น่าตื่นเต้นดีนะครับ แต่นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมทำแบบนี้ ... ท่ามกลางเสียงท้วงติงแห่งความสงสัยทั้งจากภายในและภายนอก หลายครั้งผมก็แอบคิดถึงสิ่งที่เราจะทำ... เขาเรียกว่า "หาเรื่องใส่ตัว" หรือเปล่า? ผมเคยพูดกับตัวเองว่า "นอกจากเรื่องการลงทุนแล้ว ผมไม่ชอบคอนเซอร์เวทีฟใดๆอีกเลย" ดูเหมือนมันจะชัดเจนขึ้น เมื่อผมออกอาการว่าจะอยู่ใน comfort zone ได้อีกไม่นาน เมื่อรู้สึกว่าโอเคแล้ว รับมือได้แล้ว ชินแล้ว ผมก็เริ่มมองหาเรื่องมาใส่ตัว เพื่อเขย่าให้ผมต้องดิ้นอีกครั้ง ไม่มีใครรู้หรอกว่ามันจะดีขึ้น หรือก็งั้นๆ หรืออาจจะแย่ลง อย่าถามและอย่าคาดหวังอะไรกับผมเลย เพราะผมเองก็ไม่อาจล่วงรู้ รู้แต่ว่า...ต้องเริ่ม ต้องทำ และต้องลุย ผมพร้อมจะเป็นคนล้มเหลว(อีกครั้ง)แล้วครับ นรก...ได้โปรดรับน้องผมแค่พอหอมปากหอมคอ อย่างน้อย...ให้เหลือลมหายใจให้พาร่างกลับมานั่งพักได้บ้าง เพราะอย่างน้อย...ก็เป็นคนล้มเหลว ที่ไม่ต้องมานั่งเสียดายเวลาและโอกาส. ampmie152. http://ampmie152...

Any poor performances in this year are my own responsibilities. Any great performances in this year are all my lucks. It must be a long run to turn out my way. Not too far, to make me sway.

ผมหยิบหนังสือเล่มเล็กๆสีแดงที่นอนอยู่เบาะหลังรถของคุณพ่อผม เมื่อได้อ่านชื่อของหนังสือแล้ว ก็อดไม่ได้ที่จะพลิกดูสิ่งที่ซ่อนอยู่ข้างใน "การอุทิศบุญที่ได้ผล" - พระอาจารย์เกษม อาจิณณสีโล ... "เบิกบุญอุทิศได้มากยิ่งดี เป็นร้อยเป็นพันเป็นหมื่นรอบโน่น ได้น้อยดีน้อย ได้มากดีมาก ใครเจอเหตุการณ์ไม่ดีในชีวิต ก็ลองเอาไปปฏิบัติไม่ยากอะไร ท่านทั้งหลายลองเอาไปปฏิบัติดู ไม่ลองไม่รู้ เหมือนมีคนเอาผลไม้มาให้เราชิมว่าหวาน เราไม่ชิมจะรู้ได้อย่างไรว่าหวาน?" ... คำพูดบทนี้ถูกตีพิมพ์บนหน้าแรกของหนังสือ ผมอ่านหนังสือเล่มนี้ด้วยความสนใจตลอดทั้งเล่ม เมื่ออ่านจบแล้วก็ลองนำไปปฏิบัติดู แล้วอะไรๆก็ดีขึ้นอย่างที่เราตั้งใจ ผมจึงกำลังเขียนบทความนี้ เพื่อที่จะสรุปใจความสำคัญจากหนังสือเล่มนี้ หากท่านผู้อ่านเห็นว่าดี ก็อย่าลืมที่จะเผยแพร่ให้คนรอบข้างของท่านด้วย ... เราเคยได้ยินคำสอนมาตั้งแต่เด็กๆ เรื่องของกฎแห่งกรรม "ทำดีได้ดีทำชั่วได้ชั่ว" หลายคนที่ทำดี มักจะท้อ เพราะผลของความดีนั้นไม่ปรากฎดั่งที่ใจต้องการ ก็เลยไปเหมารวมว่า "ทำดีแล้วไม่เห็นจะได้ดีเลย" อย่าเพิ่งน้อยใจไปเลย อย่าลืมว...

"ขอโทษแล้วได้อะไร?!?" เป็นอีกประโยคหนึ่งที่ผมได้ยินบ่อยๆ และพึ่งได้ยินไปเมื่อไม่นานมานี้ มักพบได้บ่อยกับผู้ที่มีระดับการรู้เท่าทันตนเองต่ำ หรือ ต่ำและสูง ... เมื่อผมอ่าน และจ้องประโยคนี้ เสียงที่เคยได้ยิน ก็จะแว่บเข้ามาในหัวทันที คำถามที่ตามมาก็คือว่า... "แล้วทำไมต้องได้อะไรล่ะ?" ประการแรกที่ผมสงสัยนั่นคือ ทำไมเราถึงต้องคิดจะ "ได้" ไปเสียหมดทุกเรื่อง ? เมื่อคุณรู้สึกว่าเสียอะไรไปบางอย่าง คุณก็เลยคิดว่า มันจะต้อง "ได้" อะไรบางอย่างกลับคืน นั่นคือสิ่งที่อันตรายมาก หากคุณมีความคิดที่ยึดติดเช่นนั้น ... ประการที่สอง ผมสงสัยต่อว่า ถ้ามีคนมาพูดประโยคนี้กับผมอีก ผมจะอธิบายอย่างไรดี ให้เขาได้เข้าใจถึงคำว่า "ขอโทษ" มากยิ่งขึ้น ผมลองนึกย้อนกลับไปว่า... "ไอ้คนที่มันคิดคำว่าขอโทษขึ้นมานี่มันคิดยังไงวะ?" ผมก็เลยเดาต่อว่า... "อ๋อ ไอ้คำนี้แหละ ที่มันทำให้ใครหลายๆคน ได้มีโอกาสเปิดใจ และนำไปสู่การให้อภัย" นึกง่ายๆว่า เวลามีคนมาทำให้เราโกรธ แล้วชิ่งไปเลย เราจะรู้สึกแย่กว่า แบบที่คนนั้นหันกลับมากล่าวว่า "ขอโทษ" เมื่อเรารู้สึกแ...

หลังจากที่เคยได้ไปสำรวจครั้งหนึ่งด้วยความหมายมั่นว่า จะไปจัดกิจกรรมให้น้องๆที่นั่น แต่ด้วยตารางเวลาอันไม่ลงตัวเอาเสียเลย ทำให้เราต้องหาเวลาไปในช่วงเย็นๆวันธรรมดากันแทน ... ในที่สุด เมื่อวานนี้ผมและเพื่อนๆก็ได้มีโอกาสไปเป็นอาสาสมัคร ที่โรงเรียนสอนคนตาบอด แถวๆราชวิถี ที่นี่มีเด็กนักเรียนตาบอดหรือมีปัญหาทางสายตาตั้งแต่ชั้นอนุบาลไปจนถึงม.ปลาย มีทั้งเด็กที่อยู่ประจำและไป-กลับ บางส่วนก็จะเป็นเด็กเรียนร่วม คือไปเรียนตามโรงเรียนทั่วไปร่วมกับคนปกติ สำหรับในวันธรรมดา เมื่อน้องๆเลิกเรียนก็จะมีการบ้านมากมาย เหมือนอย่างที่เราๆเคยเจอกันนี่แหละ เนื้อหาและหลักสูตรที่เรียนก็จะเหมือนกับคนตาดีทั่วไป ไม่มีความแตกต่าง ฉะนั้น ตำราเบลล์ที่มีอยู่ย่อมไม่สามารถครอบคลุมได้หมดแน่นอน และเมื่อต้องใช้ตำราธรรมดาอย่างที่คนตาดีใช้ ก็จำเป็นจะต้องมีผู้มาช่วยอ่าน เขียน อธิบาย ให้กับน้องๆ ซึ่งแน่นอนว่า ถ้าไม่มีใครมาช่วยเขาทำล่ะก็... น้องเขาก็โดนอาจารย์ด่าน่ะสิ! ... พี่ตั้ม เป็นพี่ที่คอยดูแลน้องๆในโรงเรียนนี้ทั้งหมด ออกมาต้อนรับกลุ่มอาสาสมัครหน้าใหม่อย่างพวกเราอย่างเป็นมิตร พี่ตั้มบอกว่า "อย่ามาที่นี่ด้วยความสงสาร แต่จ...