AMPMIE Blog - แอมมี่, ampmie152

ไดอารีที่รัก... สวัสดีวันมาฆบูชา ขอบคุณที่เช้าวันนี้มีโอกาสได้นั่งเขียนเรื่องราวเพื่อสะท้อนความคิดตัวเองอีกครั้ง เรายังคงอยู่ในแผนของการปรับเปลี่ยนชีวิตการทำงานและเกษียณให้ได้อย่างที่ต้องการ ขอบคุณตัวเองที่รู้จักอดทนได้มากกว่าที่ตัวเองคิด ช่วงสองสามเดือนที่ผ่านมา เราพยายามปรับเปลี่ยนมุมมองบางอย่าง อย่างน้อยก็พอช่วยบรรเทาความทรมานในการดำรงชีวิตไปได้บ้าง เมื่อมีสติ ก็จงกลับมาที่แผนการของเรา  ถ้าเราไม่หมดความอดทนเสียก่อน เราก็จะเข้าใกล้เป้าหมายเราทีละนิด ทีละก้าว แน่นอนว่าเราไม่เคยหยุดคิดหรอก ยังคงหาโอกาสเรื่อยๆที่จะไปถึงเป้าหมายให้เร็วขึ้น และยังคงหาทาง optimize ตัวเป้าหมายเองให้ขยับเข้ามาถึงเร็วขึ้นอีกด้วย ฟังดูดีใช่ไหมล่ะ? แต่เบื้องหลังนี่มันเหมือนเรากำลังทดลองหลายๆอย่างในชีวิตโดยเอา "เวลา" เป็นสิ่งเดิมพันเลย สิ่งหนึ่งที่ช่วยเราได้มากๆ คือเรารู้สึกขอบคุณตัวเองที่รู้จัก Bitcoin มันไม่ใช่แค่เรื่องสินทรัพย์และการลงทุน แต่ทำให้เราตาสว่างจากระบบ Fiat ที่อยู่กับเรามาทั้งชีวิต เราอาจจะไม่ได้สามารถเปลี่ยนทุกอย่างได้ดั่งใจแบบหน้ามือเป็นหลังมือ จากดำเป็นขาวในทันที แต่ทุกครั้งที่เราได้ข...

ไดอารีที่รัก... ใกล้จะสิ้นปีอีกแล้ว นั่งทำงานจนจะสิ้นปีอีกเช่นเคย เป็นปีที่ค่อนข้างจะผิดหวังในหลายๆเรื่อง แต่มองย้อนไปก็มีสิ่งที่ทำสำเร็จใหม่ๆแบบซุ่มๆอยู่เหมือนกัน อย่างที่รู้กัน ความสำเร็จมันคือแค่ยอดเขาน้ำแข็งที่ใครๆมองเห็นกัน แต่ความล้มเหลวเรานี่ถาโถมกองอยู่ใต้น้ำเพียบเลย ถึงเราจะมีเป้าหมายที่ชัดเจนมากๆแล้ว แต่การจะไปให้ถึง checkpoint แต่ละจุดนี่มันก็ไม่เคยง่ายเลย การทำงาน 2 อาชีพ ที่ต้องใช้ความรับผิดชอบและ pro-active ตัวเองแบบสุดๆ  แถมโชคชะตาก็ยังเล่นตลกส่งให้มาอยู่กับสภาพแวดล้อมที่ toxic สุดๆ  ก็ไม่รู้ว่าจะทนได้อีกนานแค่ไหน แต่ก็ต้องอดทนต่อไป หวังว่าปีหน้าแรงโน้มถ่วงจะเหวี่ยงเราให้แรงกว่านี้ แรงจนให้มันหลุดจากวงโคจรเดิมเสียที จะมาวันไหนเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ แต่มีอะไรก็ต้องใส่สุดไปก่อน ถึงแรงเราจะน้อยนิด  แต่ก็หวังว่าถ้าวันที่มันจะมา เราก็จะหวดให้เต็มข้อไปเลยเหมือนกัน สวัสดีปีใหม่ 2025 ล่วงหน้านะทุกคน. ampmie152 http://ampmie152.blogspot.com

ไดอารีที่รัก... อันที่จริงแล้ว สมัยเรียนมหาลัยนั้น ผมเป็นคนที่ขี้เกียจเรียนพอสมควรเลยครับ ส่วนหนึ่งอาจเพราะช่วงนั้นรู้สึกว่าตัวเองสนุกกับการใช้ชีวิตในมหาลัยมากกว่าการเรียนในห้อง อยากทำกิจกรรม อยากออกค่าย อยากเที่ยว อยากเล่นเกมส์กับเพื่อน อยากเล่นดนตรี ความอยากในการเรียนจริงๆเลยเป็นเรื่องรองลงไปมากๆ โดยเฉพาะช่วงปี 1-2 ที่วิชาเรียนนั้นยังไม่โฟกัสกับสิ่งที่อยากรู้เท่าที่ควร ... พอตอนปี 3-4 ผมเริ่มโฟกัสกับการเรียนมากขึ้นโดยไม่รู้ตัว  เริ่มกินนอนในห้องโปรเจค  มีหอพักไว้เก็บของและอาบน้ำอย่างเดียว ถึงอย่างนั้นแล้ว ผมก็ยังไม่ค่อยชอบเข้าเรียนอยู่ดี ที่บอกว่าโฟกัสมากขึ้นน่าจะเป็นเรื่องของการทำงานหรือโปรเจคในแต่ละวิชาเรียนมากกว่า บางทีนี่ก็เป็นจุดเปลี่ยนที่บอกอะไรตัวเองได้หลายอย่าง ผมพบว่าตัวเองไม่ชอบเรียนหนังสือแบบเน้นๆลงลึกๆ แต่ชอบที่จะลงมือทำงานมากกว่า และพอติดปัญหา สุดท้ายมันก็จะผลักดันให้เราไปเรียนเอง เพราะถ้ายังโง่อยู่จะไปต่อไม่ได้ ... ผมไม่แน่ใจว่าคนอื่นจะเป็นแบบผมบ้างรึเปล่า แต่พอโตขึ้นมาใช้ชีวิตกับการทำงานจริง เรากลับอยากมีเวลาเรียนนู่นเรี...