116
ไดอารี่ที่รัก... ในที่สุดโปรเจคก็จบเสียที โปรเจคเปรียบเสมือนตัวแทนของการจบการศึกษา ถึงแม้ว่ายังจะเหลือสอบอีกตัวหนึ่งก็ตาม ... ช่วงเวลาที่ผ่านมา ผมทุ่มเทเวลากับโปรเจคของผมมากพอสมควร บางครั้งมันก็มากเกินไปจนเบียดเบียนเวลาในการทำอย่างอื่น และหลายครั้ง แม้เวลามันจะไม่เบียดเบียนกัน แต่การที่ยังรู้สึกว่าโปรเจคยังไม่เสร็จ ก็ทำให้ไม่มีเรี่ยวแรงทั้งกายและใจที่จะไปทำอย่างอื่นเช่นกัน อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรมากมายนัก เมื่อเราโตขึ้น เราก็รู้จักแบ่งเวลาและจัดการมันได้อย่างเป็นระบบมากกว่าแต่ก่อน สำหรับผมแล้ว ชีวิตปี 4 นี้ดูสมดุลและเรียบง่ายที่สุดแล้ว ผมยังมีเวลาที่จะออกกำลังกายในแต่ละสัปดาห์ได้มากกว่าปีอื่นๆ มีเวลาหนีไปเที่ยวปายระหว่างภาคเรียน มีเวลาซ้อมดนตรีกับเพื่อนๆสมัยมัธยมปลาย รวมถึงมีเวลาที่จะศึกษาและทำความเข้าใจชีวิตใครสักคน :) ... สิ่งสำคัญที่คนมักมองข้ามเมื่อเวลาทำงานหนัก ก็หนีไม่พ้นเรื่องสุขภาพ ช่วงนี้ผมหันมาดูแลสุขภาพมากขึ้น พยายามรักษาเวลาในการออกกำลังกายให้คงที่ และที่สำคัญที่สุดก็คือ เรื่องของการบริโภค มันเริ่มจากแรงบันดาลใจที่เห็นเด็กๆที่กินเจ กินมังสวิรัติแล้วสุขภาพแข็งแรง...