บทความ

กำลังแสดงโพสต์ที่มีป้ายกำกับ กรุงเทพฯ

Donate me!

หากชอบใจบทความของผม โปรดสนับสนุนค่ากาแฟเพื่อเป็นกำลังใจนะครับ คลิกที่นี่

143

ไดอารีที่รัก... บรรยากาศของการเฉลิมฉลองปีใหม่ดูจะยังไม่ผ่านพ้นไปในเมืองนี้ นี่เป็นครั้งแรกในรอบ 3 ปี ที่ผมอยู่ในกรุงเทพฯตลอดช่วงหยุดยาวปีใหม่ นี่คือช่วงเวลาสำหรับการพักผ่อนที่แท้จริง ผมใช้เวลาหลักๆหมดไปกับการนอนอ่านหนังสือ ตรวจสอบสถานะการลงทุนประจำปี สำรองข้อมูลที่สำคัญ ซ้อมเปียโนกับเพลงที่ชอบ ดูรายการทำอาหารทั้งวัน ซื้อของกินหรือของสดมาลองทำอาหารที่ปกติไม่เคยทำ ... พอพูดถึงการเปลี่ยนถ่ายของเวลา จากปีเก่าสู่ปีใหม่ ผู้คนมากมายต่างรำลึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นจากปีที่ผ่านมา ทั้งเรื่องสุขหรือทุกข์ ที่ไหลผ่านชีวิตไปในปีหนึ่ง แต่เรื่องที่ผ่านไปเหล่านั้นไม่ใช่เพียงผ่านมาแล้วผ่านไป สายลมของทุกเรื่องราว ทิ้งบทเรียนไว้ให้กับหนึ่งชีวิตเสมอ ... สำหรับเป้าหมายประจำปีใหม่ น่าจะกำลังผุดขึ้นในหัวของหลายคน ณ เวลานี้ สำหรับผมแล้ว ไม่รู้สึกว่ามีอะไรใหม่ที่จะต้องตั้งเป้าในเชิงรุก แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าจะไม่พัฒนาอะไรตนเองเลย ในทางกลับกัน ผมรู้สึกอยากตั้งเป้าหมายในเชิงรับมากกว่า ภาพที่จะอธิบายสิ่งที่อยู่ในหัวอาจไม่ชัดเจนเท่าที่ควร แต่ผมพยายามจะมองว่า อะไรที่เราทำอยู่ก่อนแล้วมันค่อนข้างเ...

142

ไดอารีที่รัก... วันอังคารที่ 18 พฤศจิกายน 2557 ปลุกตัวเองขึ้นไปทำงานเช่นเคย ก้าวแรกที่เดินพ้นหลังคา ผมปะทะเข้ากับแรงลม ทว่าคราวนี้ไม่ใช่ลมที่หน้าตาเหมือนเมื่อวันก่อนหรือวันไหนๆ ผมรู้สึกเอะใจแต่เท้ายังไม่หยุดเดิน ... ลองเดินให้เร็วขึ้นเพื่อเพิ่มการรับรู้ถึงแรงปะทะนั้น "ได้เวลาแล้วหรือ?" ผมกลับมาเดินด้วยความเร็วปกติ "ในที่สุดแกก็กลับมา...ลมแห่งฤดูหนาว" ...ฤดูและนิสัย ที่ใครเขามักจะมองข้ามไปดังเช่นบทกวีของพี่ตุลย์ ... เราคนเมือง...ยังคงดำเนินชีวิตประจำวันต่อไปโดยไม่สนใจการเปลี่ยนแปลงของฤดูมากเท่าไหร่ เพียงรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลง แล้วก้มหน้าก้มตาดำเนินชีวิตต่อไป ผมซ้อนวินมอเตอร์ไซด์ฝ่าควันรถบรรทุกไปทำงานเช่นทุกวัน การเคลื่อนไหวที่เร็วพอๆกับเมื่อวาน แต่วันนี้รู้สึกเย็นกว่าเมื่อวาน "ขอโทษทีนะ...ที่ฉันเป็นคนทำงานในเมืองแออัด ชื่อเสียงของแกจะมาช้ากว่าที่อื่นเสมอแหละ อย่าน้อยใจไปเลย" ... ลมหนาวจะมาหรือไม่...ผมก็ยังคงขึ้นรถไฟฟ้าที่เปิดแอร์เย็นฉ่ำแบบทุกวัน ลมหนาวจะมาจากทิศไหน...ผมก็ยังนั่งอยู่ในตึกเหลี่ยมๆไม่ให้ผมได้รับรู้อยู่ทุกวัน ...

129

รูปภาพ
ไดอารีที่รัก คงเป็นเพราะเมื่อ 18 ปีที่แล้ว ผมยังไม่โตพอที่จะรับรู้ความรู้สึกเช่นนี้ วันนี้มันถึงวนมาอีกรอบ ให้ผมและทุกท่านได้สัมผัสกันแล้ว ... นี่เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกได้ว่าอยู่ในช่วง curfew อย่างเป็นทางการครับ วันพุธที่ 19 พฤษภาคม 2553 ท้องฟ้าดูครึ้มๆ เหมือนคนตีหน้าเศร้า วันนี้ผมเลิกงานเร็วที่สุดตั้งแต่ที่เข้าทำงานมา 1 ปี ผมขับรถกลับบ้านพร้อมกับความคิดที่แล่นแข่งกับรถบนถนน ดูท่าว่าความคิดจะแซงรถไปเสียแล้ว เพราะวันนี้รถติดมากเหลือเกิน ผู้คนแห่กันกลับบ้าน หลังทราบข่าวประกาศเคอร์ฟิวเวลา 20.00 น. ห้างสรรพสินค้า ธนาคาร ร้านค้า สถาบันต่างๆ ถูกเผาทำลายกันเป็นว่าเล่น ผมก็ไม่เข้าใจว่า ทำไมคนเหล่านั้นจึงรู้สึกสนุกสนานเมื่อสามารถเผาทำลายบ้านเมืองของประเทศตัวเองได้? ปล้นทรัพย์ เผาเมือง ทำลายทรัพย์สินสาธารณะ ทำร้ายร่างกายผู้อื่น เขาจะเคยคิดกันบ้างไหมว่า ถ้านั่นคือบ้านของคุณ ครอบครัวของคุณ เขาจะรู้สึกอย่างไร? ภาพของปั๊มน้ำมันที่ชินตา แออัดไปด้วยรถจำนวนมากจนต้องต่อคิวยาวออกมาถึงถนน สีหน้าของผู้คนจำนวนมากที่ยืนรอรถประจำทางที่ป้าย บ่งบอกถึงความรู้สึกอันไม่ปลอดภัยในชีวิตของพ...