AMPMIE Blog - แอมมี่, ampmie152

[OTH004] เรื่องของสีผิว ที่ไม่ใช่เพียงผิวเผิน เมื่อประมาณสัปดาห์ก่อน ประเด็นหนึ่งที่ชาว social network ให้ความสนใจเป็นอย่างมาก คงจะหนีไม่พ้น เรื่องโฆษณาเครื่องดื่มยี่ห้อหนึ่ง ที่แปะไว้ในขบวนรถไฟฟ้า BTS ซึ่งมีเนื้อหาที่สามารถตีความได้ว่า "เป็นการเหยียดสีผิว" เขียนว่า "สำรองที่นั่งสำหรับ...คนขาว" (ขอบคุณรูปประกอบจากกระทู้ใน pantip.com ไม่ทราบชื่อเจ้าของภาพ แต่ต้องขอขอบคุณท่านมากที่ช่วยนำเสนอประเด็นนี้ให้กับสังคมไทยครับ.)   อ้าว! เห้ย! สองมาตรฐานแล้วนะครับ!?! เข้าใจครับว่าเป็นแค่โฆษณา ไม่ได้ต้องการจะปฏิบัติจริง บางคนก็คิดว่า ก็นั่งๆไปเถอะ สนใจอะไร แต่การที่คุณทำโฆษณาแบบทีเล่นทีจริงแบบนี้ มันก็ไม่แปลกที่จะมีคนคิดจริง และน้อยใจจริง มันก็ไม่ต่างอะไรกับการที่คุณไปอำเพื่อน แต่เพื่อนมันไม่ตลกกับคุณด้วย (เคยโดนบ้างไหมล่ะ?) แม้จะเป็นการนำค่านิยมของคนไทยมาเล่นกับสื่อบนรถไฟฟ้าได้อย่างฉลาด แต่ทว่าหากไม่คำนึงถึงผลกระทบที่ตามมาแล้ว นี่คือ สิ่งที่สะท้อนปัญหาสังคมไทยได้ดีอีกกรณีหนึ่งเลยทีเดียว ... ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เราต่างก็รู้สึกได้ถึงการเติบโตของตลาดเครื่องดื่มป...

ไดอารีที่รัก คงเป็นเพราะเมื่อ 18 ปีที่แล้ว ผมยังไม่โตพอที่จะรับรู้ความรู้สึกเช่นนี้ วันนี้มันถึงวนมาอีกรอบ ให้ผมและทุกท่านได้สัมผัสกันแล้ว ... นี่เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกได้ว่าอยู่ในช่วง curfew อย่างเป็นทางการครับ วันพุธที่ 19 พฤษภาคม 2553 ท้องฟ้าดูครึ้มๆ เหมือนคนตีหน้าเศร้า วันนี้ผมเลิกงานเร็วที่สุดตั้งแต่ที่เข้าทำงานมา 1 ปี ผมขับรถกลับบ้านพร้อมกับความคิดที่แล่นแข่งกับรถบนถนน ดูท่าว่าความคิดจะแซงรถไปเสียแล้ว เพราะวันนี้รถติดมากเหลือเกิน ผู้คนแห่กันกลับบ้าน หลังทราบข่าวประกาศเคอร์ฟิวเวลา 20.00 น. ห้างสรรพสินค้า ธนาคาร ร้านค้า สถาบันต่างๆ ถูกเผาทำลายกันเป็นว่าเล่น ผมก็ไม่เข้าใจว่า ทำไมคนเหล่านั้นจึงรู้สึกสนุกสนานเมื่อสามารถเผาทำลายบ้านเมืองของประเทศตัวเองได้? ปล้นทรัพย์ เผาเมือง ทำลายทรัพย์สินสาธารณะ ทำร้ายร่างกายผู้อื่น เขาจะเคยคิดกันบ้างไหมว่า ถ้านั่นคือบ้านของคุณ ครอบครัวของคุณ เขาจะรู้สึกอย่างไร? ภาพของปั๊มน้ำมันที่ชินตา แออัดไปด้วยรถจำนวนมากจนต้องต่อคิวยาวออกมาถึงถนน สีหน้าของผู้คนจำนวนมากที่ยืนรอรถประจำทางที่ป้าย บ่งบอกถึงความรู้สึกอันไม่ปลอดภัยในชีวิตของพ...

ไดอารีที่รัก หลังจากลังเลมาได้วันสองวัน ในที่สุดผมก็ตัดสินใจเขียนถึงเรื่องการเมืองในมุมมองของผมบ้าง จะเขียนเมื่อวานหรือวันนี้ก็คงไม่ต่างกัน ที่ต่างกันคือ...วันนี้ " เสียงปืนดังขึ้นแล้ว " ... "โอ้ย! ทำไมการเมืองยุคหลัง 2549 มันจำยากจังวะ?!? อ่านเท่าไหร่ก็ไม่เข้าหัว" ...เสียงโอดครวญจากเด็กนักเรียนที่ดังขึ้น ในอีก 50 ปีข้างหน้า ผมสงสารเด็กรุ่นลูกรุ่นหลานเราเวลาเรียนวิชาสังคมเหลือเกิน เหตุการณ์วันนี้ที่เรากำลังเผชิญ ต่างทยอยเดินเข้าคิวที่จะถูกบรรจุในตำราเรียน ความเสียหาย ปลอกกระสุน เลือด เสียงผู้คนโห่ร้อง คนบาดเจ็บ คนตาย ถูกผสมเข้ากับความจริงเคล้าความรู้สึก บรรจุภัณฑ์ด้วยวาทะและสำนวน สุดท้ายถูกแปรสภาพเป็นน้ำหมึก ผู้อาศัยบนกระดาษสีน้ำตาล เครื่องหมายกากบาทยังคงทำหน้าที่ของมันเช่นเคย ฉันเคยอ่านเจอมาว่ามันเป็นแบบนี้ ฉันจึงกาข้อนี้ ปล่อยให้ความจริงอีกหลายข้อนั้น นอนรอผู้ที่จะเลือกมัน มันคงได้แต่นอนรออยู่เช่นนั้น แต่ผมพนันได้ว่า...มันไม่ตาย! ... การเมืองวันนี้คือสิ่งที่ทดสอบความสามารถในการเสพสื่อของแต่ละคนได้อย่างดี มันมีความท้าทายอยู่เสมอ เพราะว่าคุณพร้อมจะถูกชักจูงโดยฝ่ายใด...