AMPMIE Blog - แอมมี่, ampmie152

ก้าวแรกสู่การลงทุน เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมา ผมได้มีโอกาสไปร่วมงานเสวนา “ จัดทัพลงทุน ตอนรวยแบบอัตโนมัติ “ ใน งานสัปดาห์หนังสือแห่งชาติ ครั้งที่ 39 ที่ศูนย์ประชุมแห่งชาติสิริกิด์ ซึ่งถือเป็นการร่วมงานเสวนาหรืออบรมครั้งแรกของผม กับการเริ่มหาความรู้เกี่ยวกับการลงทุนอย่างจริงจังครับ ด้วยเหตุนี้จึงอยากจะสรุปใจความสั้นๆที่ผมได้ฟังมาแบ่งปันใน blog ของผมบ้าง เผื่อว่าจะเป็นประโยชน์แก่คนอื่นที่พลาดไปงานหรือผู้ที่สนใจครับ (ทั้งนี้ผมได้เปิดหมวดหมู่ใหม่ใน blog ของผม สำหรับเนื้อหาเรื่องการลงทุนไว้เป็นรหัส " INV " แล้วครับ) เกี่ยวกับงานเสวนา งานเสวนา ฟรี ครั้งนี้จัดโดย ตลาดหลักทรัพย์แห่งประเทศไทย ใช้เวลาเพียงชั่วโมงเดียว ช่วงเที่ยง เห็นรายชื่อคนลงทะเบียนไว้เยอะมากครับ ทั้งที่จองล่วงหน้าผ่านเว็บไซต์ของตลาดหลักทรัพย์ และขาจรที่ผ่านมาแล้วสนใจเข้าร่วม จนที่นั่งเต็มเกือบหมด (ขอ comment จริงๆสถานที่ใหญ่เหลือเฟือมาก แต่ที่นั่งน้อยไปนะ ) มีวิทยากร 2 ท่าน มาพูดคุย เล่าประสบการณ์ให้ฟังแบบสบายๆเป็นกันเอง ได้แก่ ดร.สมจินต์ ศรไพศาล และ คุณศักดา สรรพปัญญาวงศ์ นอกจากนี้ยังเป็นการเปิดตัวห...

12 มีนาคม 2554 ไดอารีที่รัก ในที่สุด ผมก็ต้องเผชิญกับความจริงอันโหดร้ายอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ กว่า 2 ปี กับอีก 25 วัน ของการที่มีเธออยู่เคียงข้าง ไม่ว่าทุกข์หรือสุข หัวเราะหรือร้องไห้ เธอดีกับผมเสมอมา นับตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน... ...จนวันสุดท้ายที่เธอเดินออกไป. ... มันเป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ที่ผมมีความสุขมากจริงๆ การที่ได้รักกับคนที่ดีแบบเธอนี้ เป็นความทรงจำที่ผมจะได้จดจำจนวันตาย ว่าครั้งหนึ่ง ได้เคยคบกับผู้หญิงที่น่ารักที่สุดคนนี้ ผมมีความสุขทุกครั้งที่เห็นรอยยิ้มของเธอ แม้สุดท้าย ผมอาจจะไม่ได้เห็นมันอีก แต่อย่างน้อยก็ขอให้มันอยู่กับเธอตลอดไป เพราะรอยยิ้มของเธอนั้นมีค่าเหลือเกิน ทุกๆครั้งที่เห็นเธอมีความสุข เธอจะพูดไม่ค่อยเก่ง เธอเพียงยิ้มให้ฉัน เท่านั้นเอง ผมมีความสุขมากพอแล้วจริงๆ ... เธอไม่เคยโกหก เธอไม่เคยหลอกลวง เธอไม่เคยทำให้ผมต้องเสียใจ เธออยู่เคียงข้าง เธอเข้าใจผมเสมอมา จนวันสุดท้ายของเรา เธอก็ยังไม่คิดจะโกหกผม :) ขอบคุณนะ สำหรับช่วงเวลาดีๆที่ผ่านมา ... เธอกำลังจะมีความสุขในทางเดินของเธอ ผมยินดีกับเธอด้วย เพราะผมเชื่อใจ และเคารพเธอมาก นั่นหมายถึงทุกการตัดสินใจของเธอ สิ่งที่เธอไ...

[OTH004] เรื่องของสีผิว ที่ไม่ใช่เพียงผิวเผิน เมื่อประมาณสัปดาห์ก่อน ประเด็นหนึ่งที่ชาว social network ให้ความสนใจเป็นอย่างมาก คงจะหนีไม่พ้น เรื่องโฆษณาเครื่องดื่มยี่ห้อหนึ่ง ที่แปะไว้ในขบวนรถไฟฟ้า BTS ซึ่งมีเนื้อหาที่สามารถตีความได้ว่า "เป็นการเหยียดสีผิว" เขียนว่า "สำรองที่นั่งสำหรับ...คนขาว" (ขอบคุณรูปประกอบจากกระทู้ใน pantip.com ไม่ทราบชื่อเจ้าของภาพ แต่ต้องขอขอบคุณท่านมากที่ช่วยนำเสนอประเด็นนี้ให้กับสังคมไทยครับ.)   อ้าว! เห้ย! สองมาตรฐานแล้วนะครับ!?! เข้าใจครับว่าเป็นแค่โฆษณา ไม่ได้ต้องการจะปฏิบัติจริง บางคนก็คิดว่า ก็นั่งๆไปเถอะ สนใจอะไร แต่การที่คุณทำโฆษณาแบบทีเล่นทีจริงแบบนี้ มันก็ไม่แปลกที่จะมีคนคิดจริง และน้อยใจจริง มันก็ไม่ต่างอะไรกับการที่คุณไปอำเพื่อน แต่เพื่อนมันไม่ตลกกับคุณด้วย (เคยโดนบ้างไหมล่ะ?) แม้จะเป็นการนำค่านิยมของคนไทยมาเล่นกับสื่อบนรถไฟฟ้าได้อย่างฉลาด แต่ทว่าหากไม่คำนึงถึงผลกระทบที่ตามมาแล้ว นี่คือ สิ่งที่สะท้อนปัญหาสังคมไทยได้ดีอีกกรณีหนึ่งเลยทีเดียว ... ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เราต่างก็รู้สึกได้ถึงการเติบโตของตลาดเครื่องดื่มป...

ไดอารีที่รัก เมื่อเราเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยน เรามักจะมีช่วงเวลาสั้นๆในการหยุดนิ่ง ให้ลองมองย้อนกลับไป แล้วมองต่อไปข้างหน้า อะไรกำลังรอเราอยู่นะ? ... เมื่อคืนที่ผ่านมานี้ ถือเป็นวันที่ผมบอกลาอาชีพโปรแกรมเมอร์อย่างเป็นทางการ และก็คงเป็นไปได้ยากเสียแล้ว ที่ชีวิตของผมจะได้กลับมาประกอบอาชีพนี้อีกครั้ง ที่พูดแบบนี้ก็ไม่ได้หมายความว่าผมมีความคิดในแง่ลบอะไรหรอกนะครับ จริงอยู่ที่การเขียนโปรแกรม เป็นงานที่ผมเรียนจบมาโดยตรง แต่อันที่จริงแล้วผมก็รู้ตัวดีว่า มันก็เป็นสิ่งที่เราอยู่กับมันได้ แต่ไม่ได้สนุกไปกับมันแบบ " เกินร้อย " ที่ผมใช้คำว่า " เกินร้อย " นั้นหมายความว่า ถ้าผมสนุกกับงานเขียนโปรแกรมได้มากที่สุดคือร้อยเปอร์เซนต์ นั่นถือว่าดี แต่ผมก็ยังอยากทำงานที่ผมสนุกกับมันได้เกินร้อยมากกว่า ... ย้อนกลับไปเมื่อ 1 ปี 8 เดือน ที่แล้ว ผมเดินทางมาหยุดอยู่หน้าโฮมออฟฟิศขนาดเล็ก บรรยากาศร่มรื่น ดูอินดี้และไม่น่าจะเป็นลุคของบริษัทที่ทำงานกับต่างชาติเสียเท่าไหร่ ป้ายสีดำ ถูกตัวอักษรสีขาวที่เฉียบคม นอนพาดเป็นตัวอักษรว่า " Yannix " ที่นี่คือที่ทำงานแ...

ไดอารีที่รัก... ฉันไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ความคิดถึงและอารมณ์ที่ฉันสร้างขึ้น มันถูกส่งผ่านไปด้วยคลื่นความถี่ใด? การรอคอยนั้นสิ้นสุดลง ฉันได้พบกับสิ่งที่มีค่านั้นอีกครั้ง ดีใจจนอยากจะร้องไห้ คือนิยามของมัน เท่านี้เองแหละ ที่ฉันต้องการ มันคืออีกล้านล้านกำลังใจที่เกิดขึ้นในใจฉัน เท่านั้นเองแหละ ที่ฉันเฝ้าคอย มันคือยางลบก้อนใหญ่ที่สุด ที่ลบล้างความเศร้าทั้งหลายที่เคยมีไปจนหมด เมื่อสายธารไหลมาอีกครั้ง ชีวิตนั้นก็กลับมาสวยงาม และมันจะงอกงามอย่างยั่งยืน ถ้าวันนี้ฉันนอนแล้วฝันดี ฉันขอปฏิเสธเสียดีกว่า เพราะแม้แต่ฝันที่ดีที่สุดของฉัน ก็เทียบไม่ได้เลย กับความจริงในตอนนี้. ampmie152. http://ampmie152.blogspot.com/