160

ไดอารีที่รัก...

สุดท้ายแล้วหากลองมองย้อนกลับไป

ทุกพัฒนาการของตัวเรามักเกิดจากการกล้าออกจาก comfort zone เสมอ

แต่ไม่ใช่ทุกการออกไปจะการันตีความสำเร็จ

กลับกัน บางครั้งมันก็มีราคาที่ต้องจ่ายอันแสนแพง

มันยังคงเป็นเรื่องที่ยากเสมอกับการตัดสินใจเมื่อมาถึงทางแยกต่างๆ

เมื่อเราอายุมากขึ้น ความรับผิดชอบที่มากขึ้น ไม่ได้คิดอะไรหรือทำอะไรได้เพียงคิดแค่ตัวคนเดียว

มุมมองต่อการเสี่ยงและบริหารความเสี่ยงก็ได้เปลี่ยนไปจากสมัยวัยรุ่นมากเลยทีเดียว

มีการคิดถึง Risk and Reward ทุกครั้งก่อนการตัดสินใจ

และเมื่อตัดสินใจไปแล้ว ก็ต้องคอยถามถึง Risk Mitigation อยู่เป็นระยะๆ

เพราะหากผิดพลาดไป ก็น่าจะลำบากมากๆถ้าต้องลุกขึ้นมาใหม่ในวัยนี้

ขนาดตัวเราเองยังรู้สึกเปลี่ยนไปขนาดนี้

ให้ลองนึกถึงการทำความเข้าใจมุมมองของวัยที่สูงอายุกว่าเราดู

เมื่ออายุ 60 กว่าๆ ร่างกายและสมองก็คงเสื่อมถอยไปเยอะกว่าตอนนี้

หากอายุถึง 70 กว่าๆ การตัดสินใจหรือการพยายามทำอะไรด้วยตัวเองก็คงเป็นเรื่องยากไปหมด

เมื่อเริ่มลงทุนแรกๆก็คิดว่าเราก็พอมีความรู้ ทำไมไม่ลงทุนเอง ทำไมไม่วิเคราะห์และตัดสินใจเอง ทำไมต้องไปพึ่งคนอื่น ทำไมต้องไปจ่ายค่าธรรมเนียมแพงๆ

มาถึงวันที่เรากลายเป็นที่ปรึกษาทางการเงิน มาถึงวันที่เราได้เจอ ได้พูดคุยกับลูกค้ามากขึ้น ก็ได้สะท้อนความจริงของชีวิตให้เด่นชัดมากขึ้น

การใช้ชีวิตอย่างที่ใจปรารถนาในวัยเกษียณคงไม่ได้ต้องการมานั่งติดตาม บริหาร หรือจัดการอะไรเองหมดทุกอย่างอีกแล้ว

อะไรที่คนอื่นทำดีกว่า รัดกุมกว่า มืออาชีพกว่า สะดวกกว่า และไม่ต้องใช้เวลาตัวเองมาก ก็คงเลือกแบบนั้น

จาก Wealth Accumulation จะเริ่มเข้าสู่เฟสของ Wealth Preservation เราจะเริ่มมองทางเลือกที่กระจายความเสี่ยงมากขึ้นเองโดยธรรมชาติ

คำถามเดียวกัน เรื่องเดียวกัน หลากหลายคน ก็อาจมีหลากหลายมุมมองได้

คำถามเดียวกัน เรื่องเดียวกัน กับเราเพียงคนเดียว ก็อาจมีหลากหลายมุมมองได้ ในวัยที่ต่างกัน

ampmie152
http://ampmie152.blogspot.com