AMPMIE Blog - แอมมี่, ampmie152

ไดอารีที่รัก... วันนี้ผมตื่นแต่เช้ากว่าปกติ  นอกจากการตื่นมาเชียร์ทีมแพคเกอร์สหรือดูซุปเปอร์โบวล์แล้ว การตื่นเช้านั้นไม่ใช่ความถนัดของผมเอาเสียเลย  ความตั้งใจของผมวันนี้ คือการทดลองขึ้นรถเมล์ไปที่ทำงานแห่งใหม่ครับ ปกติแล้ววิธีที่ง่ายและเร็วที่สุด คือการขึ้น bts แล้วนั่งวินมอเตอร์ไซค์ต่อ ซึ่งใช้เวลาทั้งหมดราว 40-45 นาที แต่ค่าใช้จ่ายค่อนข้างสูง เนื่องจากผมต้องขึ้น bts จากส่วนต่อขยาย หากคิดเป็นราคาต่อเที่ยวของตั๋ว 30 วัน จะอยู่ที่ 25+10= 35 บาท ส่วนค่าวินฯก็สูงถึง 30 บาท รวมเป็น 65 บาท นี่จึงเป็นที่มาของการตื่นให้เช้ากว่าปกติ 30 นาที เพื่อที่จะออกมารอรถเมล์ที่ป้าย ผมยืนรออยู่ราว 10 นาที การเฝ้ารอก็สิ้นสุดลง ภาพรถเมล์ไม่มีแอร์สีครีมแดงจอดเลยป้ายทำให้ผมและผู้คนอีกจำนวนไม่น้อยต้องออกแรงวิ่งตามกันเล็กน้อย ผมเหลือบไปเห็นว่าคันนี้เป็นรถเมล์ฟรีจากภาษีประชาชน ถึงไม่เห็นก็พอเดาได้เพราะรถจะแน่นมาก ต้องยืนเกือบตลอดการเดินทาง รู้สึกตัวอีกทีคนขี้ร้อนอย่างผมก็เหงื่อท่วมเสียแล้ว โชคดีที่ช่วงใกล้ถึงที่ทำงานคนลงไปเยอะจึงได้นั่งบ้าง การได้ที่นั่งริมหน้าต่า...

ไดอารีที่รัก... ศุกร์ที่ 26 มิถุนายน 2558 เมื่อแสงอาทิตย์วิ่งออกไปพ้นระยะของท้องฟ้า ความไม่สบายใจของฉันก็ยิ่งทวีขึ้นเรื่อยๆ ยังมีคนที่พูดพล่ามราวกับว่าเขารู้เรื่องไปหมดเสียทุกอย่าง จับแพะชนแกะแล้วทำให้คน "เชื่อ" ฉันไม่โทษอะไรหรอก เพราะนั่นอาจเป็นสิ่งเดียวที่เขาถนัด ถึงวันนี้ มันอาจเลยจุดที่เกินเยียวยาแล้ว ฉันเคยเหน็ดเหนื่อยกับการพยายามทำความเข้าใจ และบอกให้คนรอบข้างฉันรู้ว่า "ความจริง" มันเป็นอย่างไร? แต่ดูเหมือนว่าชุดความคิดที่ถูก "ฝัง" ไว้ในหัวพวกเขามันน่าเศร้าใจเสียเหลือเกิน ตรรกกะแบบสองมาตรฐาน ถูกเอามาใช้เพื่อสำเร็จความใคร่ทางศีลธรรม เชื่อไหมล่ะ...ว่าก่อนหน้านี้ฉันก็เคยคิดแบบพวกคุณ จงมองให้ลึกลงไปในรายละเอียด จงมองข้ามความเกลียดชังที่ถูกยุยง จงมองลงไปถึงแก่นในความเป็นมนุษย์ วันที่ฉันตาสว่าง ฉันไม่เคยคาดหวังให้ใครต้องเจ็บปวด ฉันจึงพยายามรักษาความสัมพันธ์ที่ดีกับทุกคน สิ่งที่ต้องสัญญากับตัวเองก่อน คือ ฉันจะไม่เกลียดใครเพียงเพราะความคิดเห็นบางเรื่อง ฉันเคารพในความเป็น "เพื่อนมนุษย์" ของคุณทุกคน และมันจะไม่มีวันถูกเปลี่...

ไดอารีที่รัก คงเป็นเพราะเมื่อ 18 ปีที่แล้ว ผมยังไม่โตพอที่จะรับรู้ความรู้สึกเช่นนี้ วันนี้มันถึงวนมาอีกรอบ ให้ผมและทุกท่านได้สัมผัสกันแล้ว ... นี่เป็นครั้งแรกที่ผมรู้สึกได้ว่าอยู่ในช่วง curfew อย่างเป็นทางการครับ วันพุธที่ 19 พฤษภาคม 2553 ท้องฟ้าดูครึ้มๆ เหมือนคนตีหน้าเศร้า วันนี้ผมเลิกงานเร็วที่สุดตั้งแต่ที่เข้าทำงานมา 1 ปี ผมขับรถกลับบ้านพร้อมกับความคิดที่แล่นแข่งกับรถบนถนน ดูท่าว่าความคิดจะแซงรถไปเสียแล้ว เพราะวันนี้รถติดมากเหลือเกิน ผู้คนแห่กันกลับบ้าน หลังทราบข่าวประกาศเคอร์ฟิวเวลา 20.00 น. ห้างสรรพสินค้า ธนาคาร ร้านค้า สถาบันต่างๆ ถูกเผาทำลายกันเป็นว่าเล่น ผมก็ไม่เข้าใจว่า ทำไมคนเหล่านั้นจึงรู้สึกสนุกสนานเมื่อสามารถเผาทำลายบ้านเมืองของประเทศตัวเองได้? ปล้นทรัพย์ เผาเมือง ทำลายทรัพย์สินสาธารณะ ทำร้ายร่างกายผู้อื่น เขาจะเคยคิดกันบ้างไหมว่า ถ้านั่นคือบ้านของคุณ ครอบครัวของคุณ เขาจะรู้สึกอย่างไร? ภาพของปั๊มน้ำมันที่ชินตา แออัดไปด้วยรถจำนวนมากจนต้องต่อคิวยาวออกมาถึงถนน สีหน้าของผู้คนจำนวนมากที่ยืนรอรถประจำทางที่ป้าย บ่งบอกถึงความรู้สึกอันไม่ปลอดภัยในชีวิตของพ...

ไดอารีที่รัก ... case1 : ชายคนหนึ่ง (นาย A)กำลังรีบวิ่งขึ้นรถไฟฟ้าเพื่อที่จะกลับบ้านในตอนค่ำ วันนั้นรถไฟฟ้าปิดเร็วกว่าปกติ ก่อนถึงทางขึ้นบันไดสถานี เขาถูกกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง (กลุ่ม X) กักตัวไว้เพื่อขอค้นตัว ทั้งๆที่ กลุ่ม X นั้นไม่มีสิทธิ์ตามกฎหมายอะไรเลยในการตรวจค้น นาย A ก็ยังยอมให้ตรวจโดยดี หลังจากตรวจเสร็จก็ไม่พบอะไรผิดปกติ นาย A จึงรีบวิ่งขึ้นสถานีรถไฟฟ้าเพราะเกรงว่าจะไม่ทันรถไฟเที่ยวสุดท้าย ทันใดนั้นกลุ่ม X ก็กรูกันขึ้นมาล็อคตัวและทำร้ายร่างกายนาย A หลังจากนั้นจึงพาตัวนาย A ไปกักไว้ที่รังของกลุ่ม X ก่อนจะปล่อยตัวในเวลาถัดมา ... case2 : นางสาว B เป็นแพทย์ที่ต้องไปประจำที่ต่างจังหวัด ระหว่างทางขับรถไปโรงพยาบาลนั้นเอง ก็ได้พบกับด่านตรวจของกลุ่มคนกลุ่มหนึ่ง(กลุ่ม X ) ทั้งๆที่ กลุ่ม X นั้นไม่มีสิทธิ์ตามกฎหมายอะไรเลยในการตรวจค้น เนื่องด้วยเวลานั้นเป็นยามวิกาลประกอบกับนางสาว B เป็นผู้หญิงขับรถมาตัวคนเดียว การจะจอดรถให้กลุ่ม X ทำการตรวจค้น อาจเป็นอันตรายกับตนได้ นางสาว B จึงเพียงบอกไปว่าตนเป็นแพทย์ จะมาทำงาน ไม่ได้เป็นศัตรูกับใคร กลุ่ม X ไม่ยอม พูดจาข่มขู่นางสาว B ...

ไดอารีที่รัก หลังจากลังเลมาได้วันสองวัน ในที่สุดผมก็ตัดสินใจเขียนถึงเรื่องการเมืองในมุมมองของผมบ้าง จะเขียนเมื่อวานหรือวันนี้ก็คงไม่ต่างกัน ที่ต่างกันคือ...วันนี้ " เสียงปืนดังขึ้นแล้ว " ... "โอ้ย! ทำไมการเมืองยุคหลัง 2549 มันจำยากจังวะ?!? อ่านเท่าไหร่ก็ไม่เข้าหัว" ...เสียงโอดครวญจากเด็กนักเรียนที่ดังขึ้น ในอีก 50 ปีข้างหน้า ผมสงสารเด็กรุ่นลูกรุ่นหลานเราเวลาเรียนวิชาสังคมเหลือเกิน เหตุการณ์วันนี้ที่เรากำลังเผชิญ ต่างทยอยเดินเข้าคิวที่จะถูกบรรจุในตำราเรียน ความเสียหาย ปลอกกระสุน เลือด เสียงผู้คนโห่ร้อง คนบาดเจ็บ คนตาย ถูกผสมเข้ากับความจริงเคล้าความรู้สึก บรรจุภัณฑ์ด้วยวาทะและสำนวน สุดท้ายถูกแปรสภาพเป็นน้ำหมึก ผู้อาศัยบนกระดาษสีน้ำตาล เครื่องหมายกากบาทยังคงทำหน้าที่ของมันเช่นเคย ฉันเคยอ่านเจอมาว่ามันเป็นแบบนี้ ฉันจึงกาข้อนี้ ปล่อยให้ความจริงอีกหลายข้อนั้น นอนรอผู้ที่จะเลือกมัน มันคงได้แต่นอนรออยู่เช่นนั้น แต่ผมพนันได้ว่า...มันไม่ตาย! ... การเมืองวันนี้คือสิ่งที่ทดสอบความสามารถในการเสพสื่อของแต่ละคนได้อย่างดี มันมีความท้าทายอยู่เสมอ เพราะว่าคุณพร้อมจะถูกชักจูงโดยฝ่ายใด...